Του Δημήτρη Ν. Μανιάτη
«Μία γυναίκα έρχεται κάθε πρωί, κρατάει ένα κασετόφωνο που παίζει τραγούδια του Καζαντζίδη, πάει στον τάφο του, μένει για λίγο εκεί και φεύγει. Γενικά, από τότε που πέθανε ο Στέλιος εκατοντάδες κόσμου περνούν από εδώ. Δεν σταμάτησαν ποτέ» μου είπε ο κ. Στάμου, δημοτικός υπάλληλος της Ελευσίνας, έξω από το Νεκροταφείο την περασμένη Κυριακή στο μνημόσυνο του μεγάλου τραγουδιστή.
Και όχι μόνο ανάβουν ένα κεράκι στη μνήμη του αλλά μαθαίνω πως κάποιοι κάνουν και πικνίκ στο μνήμα του με τραγούδια. Δέκα χρόνια από τον θάνατο του Στέλιου Καζαντζίδη οι εκδηλώσεις λατρείας συνεχίζονται, ίσως και εντονότερα από την πρώτη περίοδο, θυμίζοντας περιπτώσεις τύπου Ελβις, Beatles και Τζιμ Μόρισον.
Οχι, ο Στέλιος δεν είχε βίλα τύπου Γκρέισλαντ σαν του Ελβις, ούτε ο θάνατός του τον καθιστά μέλος του περίφημου κλαμπ «27» όπως τον Τζιμ Μόρισον - αφού ο έλληνας βάρδος πέθανε στα 70 του και από καρκίνο. Ο μύθος του όμως συναρμολογήθηκε από πολύ νωρίς, από τότε
Και όχι μόνο ανάβουν ένα κεράκι στη μνήμη του αλλά μαθαίνω πως κάποιοι κάνουν και πικνίκ στο μνήμα του με τραγούδια. Δέκα χρόνια από τον θάνατο του Στέλιου Καζαντζίδη οι εκδηλώσεις λατρείας συνεχίζονται, ίσως και εντονότερα από την πρώτη περίοδο, θυμίζοντας περιπτώσεις τύπου Ελβις, Beatles και Τζιμ Μόρισον.
Οχι, ο Στέλιος δεν είχε βίλα τύπου Γκρέισλαντ σαν του Ελβις, ούτε ο θάνατός του τον καθιστά μέλος του περίφημου κλαμπ «27» όπως τον Τζιμ Μόρισον - αφού ο έλληνας βάρδος πέθανε στα 70 του και από καρκίνο. Ο μύθος του όμως συναρμολογήθηκε από πολύ νωρίς, από τότε













